
Sa ika-apat na State of the Nation Address ni Ferdinand Marcos, Jr., nakikiisa ang Opisina ng Faculty Regent sa panawagan ng sangkaguruan na maglaan ng karampatang pondo sa edukasyon at iba pang batayang serbisyo.
Isang taon na ang nakalipas nang dramatikong binigkas ni Marcos Jr. ang linyang “Mahiya naman kayo” bilang patutsada sa mga sangkot sa flood control scandal. Ngunit matapos ang isang taon, walang pa ring tunay na pananagutan. Sa halip, lalong lumala ang kalagayan ng sangkaguruan at ng mamamayang Pilipino. Nananatiling kapos ang pondo sa edukasyon, overworked at underpaid ang mga guro at kawani, at patuloy na nagsisiksikan ang mga mag-aaral sa kulang at lumulubhang mga pasilidad at silid-aralan.
Pilit mang pagtakpan ng administrasyong Marcos ang kapalpakan nito sa pamamagitan ng mga magagarbong talumpati at palabas, hindi nito maikukubli ang umaalingasaw na baho ng korapsyon, pagpapabaya sa batayang serbisyo, at patuloy na pagpapakatuta sa mga imperyalistang bansa.
Dagdag pa, sa kasalukuyan ay wala pa ring tiyak na kaliwanagan ang kahahantungan ng paglilitis kay Bise Presidente Sara Duterte, na dumanas ng kaliwa’t kanang mga paratang ng korapsyon sa kanyang panahon bilang Kalihim ng DepEd.
Maituturing na bagsak ang administrasyong Marcos-Duterte sa pagtatanggol sa karapatan ng mga guro at kawani, sa pagtiyak ng dekalidad at aksesibleng edukasyon para sa bawat Pilipino, at sa pananagutan sa sambayanan. Ang taunang kakulangan sa pondo sa edukasyon ay isang pampulitikang pasya na unahin ang interes ng iilan kaysa sa kinabukasan ng sambayanan.
Panahon nang itaas ang pondo para sa edukasyon at iba pang batayang serbisyo. Panahon nang dagdagan ang plantilla items, tiyakin ang makatarungang sahod at disenteng kondisyon sa paggawa, at wakasan ang sistematikong pagpapabaya sa pampublikong edukasyon.
May pondo sa korapsyon ngunit wala sa edukasyon
Makikita ang tunay na prayoridad ng administrasyong Marcos sa pambansang badyet. Habang umaabot sa halos ₱1 trilyon ang inilaan sa flood control projects na ngayon ay inuugnay sa malawakang anomalya, kailangang magkasya ang buong sektor ng edukasyon—basic education, higher education, Commission on Higher Education (CHED), at TESDA—sa pinagsamang ₱1.34 trilyon.

Patuloy na nabubulok ang mga gusali at pasilidad sa mga pampublikong pamantasan. Sa University of the Philippines, ilang taon nang hindi natutugunan ang pangangailangan sa mga silid-aralan, laboratoryo, at iba pang akademikong espasyo sa iba’t ibang kampus, kabilang ang UP Diliman at UP Baguio.
Hindi rin nakaligtas ang UP sa kawalan ng badyet ng sektor. Bagaman kinikilala bilang pambansang unibersidad, isinasadlak ang sangkaguruan sa isang mala-Hunger Games na sistema kung saan pinag-aagawan ng mga guro ang napakakaunting slot sa OneUP Professorial Chair at Faculty Grant. Ginagawang kompetisyon ang mga insentibong dapat sana’y kinikilala bilang batayang suporta sa akademikong paggawa.
Kasabay nito, patuloy na inuuna ng administrasyon ng UP ang paghabol sa pandaigdigang ranking ng pamantasan habang napapabayaan ang kaguruan at mga kawani, na silang tunay na pundasyon ng Unibersidad. Hindi makakamit ang tunay na kahusayan kung ang mismong mga nagtuturo, nagsasaliksik, at nagseserbisyo sa pamantasan ay nananatiling kulang sa seguridad sa trabaho, oportunidad sa promosyon, at sapat na suporta.
Ginagawang diploma mill ang mga kolehiyo at SUCs

Sunod-sunod din ang naging mga pag-atake sa pedagohiya at sa panlipunang papel ng edukasyon. Kapwa ang panukalang Reframed General Education Curriculum ng Commission on Higher Education at ang isinusulong na rebisyon ng UP Core Curriculum ay nagpapakita ng iisang direksyon: paikliin ang panahon ng pag-aaral upang mas mabilis na maitulak ang mga estudyante sa pamilihan ng paggawa.
Sa halip na palalimin ang kritikal na pag-iisip, makabayang kamalayan, at panlipunang pananagutan ng mga mag-aaral, unti-unting ibinababa ang edukasyon bilang simpleng mekanismo ng produksyon ng lakas-paggawa. Sa gitna ng umiiral nang krisis sa kalidad ng edukasyon, lalo lamang nitong isinasadlak ang sistema sa pagiging diploma mill na nakatuon sa pangangailangan ng merkado kaysa sa pangangailangan ng sambayanan.
Lumalala ang krisis sa ekonomiya
Ngayong araw nagsimula ang pagpapatupad ng unang tranche ng ₱85 na dagdag-sahod sa Metro Manila. Hindi kayang pagtakpan ng kakarampot na umento ang kabiguan ng administrasyong Marcos Jr. na pigilan ang patuloy na pagbagsak ng tunay na halaga ng sahod ng mga manggagawa.
Lalo pang pinalalalim ng administrasyon ang pagkakasandig ng bansa sa imperyalistang Estados Unidos. Sa halip na itaguyod ang isang malaya at nagsasariling patakarang panlabas, patuloy nitong isinusulong ang mga kasunduang militar at mga proyektong tulad ng Pax Silica na higit na nagbubukas sa Pilipinas sa impluwensiya ng US at naglalapit sa bansa sa mga tunggaliang hindi naman para sa interes ng sambayanang Pilipino.
Samantala, habang pinapasan ng mga manggagawa at ordinaryong mamamayan ang tumitinding krisis sa ekonomiya, patuloy namang nakikinabang ang malalaking korporasyon. Dumoble at maging trumiple ang kita ng ilang oil corporations kasabay ng sunod-sunod na oil price hikes, habang patuloy namang dumadaing ang mamamayan sa tumataas na singil sa kuryente at iba pang batayang serbisyo.
Public fund is a public trust

Hindi rin maaaring paghiwalayin ang krisis sa edukasyon sa kultura ng kawalang-panagutan sa gobyerno. Dapat lamang na panagutin si Sara Duterte sa paglustay ng ₱612.5 milyong confidential funds, kabilang ang mabilis na paggasta ng ₱125 milyon sa loob lamang ng 11 araw bilang kalihim ng Department of Education.
Kasabay nito ay napipilitan namang maglabas ng sariling pera ang mga guro para mga pangunahing pangangailangan sa silid-aralan, pati na rin maglaan ng dagdag na oras sa mga ancillary tasks at remediation programs.
Sa ikaapat na taon ng administrasyong Marcos Jr., napatunayan na ang krisis sa edukasyon ay hindi bunga ng kakulangan ng pondo kundi ng maling prayoridad ng pamahalaan. Habang bilyon-bilyong piso ang naibubuhos sa mga proyektong inuugnay sa korapsyon, confidential funds, at iba pang programang hindi direktang tumutugon sa pangangailangan ng mamamayan, patuloy namang ipinagkakait sa sektor ng edukasyon ang sapat na badyet, disenteng sahod, seguridad sa trabaho, at maayos na pasilidad.
#Pondo sa edukasyon, hindi sa korapsyon!
#Marcos litisin, Sara Panagutin!
#SONA2026













































